Projecten

Noordpolderzijl

Driehonderd jaar geleden begaven de dijken het aan onze waddenkust. Het gevolg was de kerstvloed van 1717, een van de grootste natuurrampen uit onze geschiedenis. Dit wordt herdacht met het project Noordpolderzijl.

In ’t Zielhoes in Noordpolderzijl is van 24 november t/m 31 december 2017 een expositie over het project. U ziet daar werk van Antje Kazemier en Ine van den  Heuvel.
Yvonne Nijlunsing schreef een boekje over de ramp van 1717: Ziza gaat op reis met Vonk de stormvogel. Als u de expositie bezoekt op 24 november ontvangt u het boekje gratis.

Leerlingen van basisscholen in Usquert en Den Andel hebben met Antje en Ine workshops gedaan.
De workshop in Usquert ging over dijken, lucht en water.
In Den Andel was Ziza gaat op reis met Vonk de stormvogel de inspiratiebron. In deze workshop werkten de kinderen samen met hun opa’s en oma’s.
De resultaten van beide workshops zijn ook te zien op de expositie in ’t Zielhoes.

Het werk van Ine van den Heuvel wordt van 1 januari tot 1 apri 2018 geëxposeerd in de gelagkamer.

Vreemd verlangen

Toen ik een kind was deed ik niets lievers dan in de voorkamer op het zachte kleed, verscholen achter het ronde tafeltje, liggen lezen. Voor niemand zichtbaar, maar ik kon alles en iedereen goed in de gaten houden. Dit verlangen naar afzondering, in mijn eigen wereldje onderduiken, heb ik later een aantal keren ervaren.

Vanuit de sloot
Op mijn rug liggend in de droge sloot voor ons huis keek ik tussen de bladeren van het groot hoefblad naar de blauwe lucht. Er kwamen tractoren langs. Niemand zag me.

Anserweg
De elegant instortende boerderij Anserweg 22 gaf me eenzelfde gevoel. Boven in het rieten dak zitten ramen waarachter ik me kan verschuilen. Een fijn, veilig, geheim plekje.

In 2017 exposeer ik met deze zes werken bij Waterschap Vechtstromen in Coevorden. Het is een groepsexpositie van Beeldend Collectief Drenthe, kunstenaars die in Zuidwest-Drenthe werken en wonen. BCD organiseert om het jaar een gezamenlijke expositie met een speciaal thema. Vreemd Verlangen is het thema van 2017.

Anserweg

Jarenlang stond er aan de Anserweg in Ansen een vervallen boerderij. In de loop van de tijd ging ik daar af en toe kijken en foto’s maken. Dat leverde boeiende beelden op. Elke keer als ik kwam waren boerderij en schuur weer iets meer scheefgezakt, maar het ging langzaam. Uiteindelijk is alles in 2016 ingestort. Aan de hand van mijn foto’s ben ik gaan tekenen, schilderen en collages maken.

Textielvondsten

In de stad Groningen stond in de 16e eeuw een fort van de Spaanse hertog Alva. Nadat het gehate fort door de Groningers in 1577 was afgebroken deed een deel van de omringende stervormige gracht nog twintig jaar lang dienst als vuilstortplaats. Bij recente archeologisch opgravingen op deze plek kwamen veel textielresten tevoorschijn. Hanna Zimmerman heeft deze unieke vondsten onderzocht en er in 2007 een proefschrift over geschreven: Textiel in Context.
Voor mij was dit proefschrift de aanleiding voor een zoektocht. Ik was gefascineerd door de gevonden materialen en de geschiedenis van de kledingresten van gewone mensen uit de zestiende eeuw. Ik maakte veel foto’s van de ‘lapjes’ en deed onderzoek bij het Groninger Archief en de Stichting Monument & Materiaal. In het Historisch Museum in Leeuwarden vond ik een oorsponkelijke textiel-inventarislijst van de kleermaker Jan Douwes Schroer, die leefde in de 16e eeuw.
Mijn zoektocht leverde inspiratie voor diverse werken: litho’s, collages en foto’s. Alle werken zijn voorzien van een stempeltje dat de vorm heeft van de slotgracht, de vindplaats van de de textielresten.

Vasalis

Ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de dichteres M. Vasalis kreeg ik de opdracht een aantal prenten te maken bij haar gedichten. In eerste instantie koos ik voor twee gedichten uit de bundel De Oude Kustlijn: ‘Grootmoeder’ en ‘Is het vandaag of gistren’.

Op het Grafisch Centrum in Groningen heb ik de teksten gezet. Op de ambachtelijke manier met loden letters. Ik koos voor de letter Bembo, corps 24. Het is bijzonder om zo letter voor letter met een tekst bezig te zijn. Alsof je haar koestert.
De beide gedichten riepen bij mij herinneringen op aan mijn overgrootmoeder en mijn moeder. Daarom heb ik hun portretten in de prenten verwerkt.
Ik wilde Vasalis wat meer aanwezig laten zijn bij haar gedichten door ze met haar eigen handtekening te signeren. Het was een langdurige klus haar handschrift te achterhalen. Eerst geprobeerd via de uitgever Van Oorschot, daarna het Letterkundig Museum in Den Haag. Uiteindelijk kreeg ik haar handschrift van Maria Drooglever Fortuyn, de dochter van M. Vasalis.

Voor de derde prent zocht ik naar een tekst in het handschrift van Vasalis. Van Maria Drooglever Fortuyn kreeg ik ‘Fragment, v.d. etsen van Hercules Seghers’. Van dit gedicht is de uiteindelijke versie in De Oude Kustlijn gepubliceerd.
In het Prentenkabinet van Het Rijksmuseum in Amsterdam heb ik vervolgens prenten van Hercules Seghers bekeken. Ik kende het werk alleen uit de boeken. Zijn etsen zijn echt fascinerend en raadselachtig. De tekst is vergroot, ik heb er een zeefdruk op een blauwe ondergrond, gecombineerd met een eigen Seghers-achtige ets van gemaakt.

Het verdwenen huis

Het huis dat ik heb gefotografeerd is afgebroken. Paste niet meer in deze tijd. Te klein, te vochtig, te weinig zon in de woonkamer.
Ik ben blij dat ik het heb vastgelegd. Voor mij staat dit huis voor een voorbije tijd, een stuk geschiedenis. Bewoond door mensen die, trots op hun onafhankelijkheid, een klein boerenbedoeninkje hadden naast hun werk als arbeider. Geen cent gaven ze uit aan luxe. Het zat goed in de verf maar de kleur was niet belangrijk. Alle restjes verf werden gebruikt en dat leidde tot verrassende combinaties.


Na het fotograferen heb ik een aantal kleine schilderijen gemaakt. Het zijn impressies die de sfeer van het verdwenen huis weergeven.

Vanuit de sloot

Voor ons huis is een droge sloot, overwoekerd door groot hoefblad. Als ik op mijn rug in de sloot lig en tussen de grote bladeren doorkijk, krijg ik hetzelfde veilige gevoel dat ik als kind had toen ik achter een kleedje onder de ronde tafel op de grond in de kamer lag te lezen. Niemand zag mij maar ik hoorde en zag alles en voelde me veilig in mijn eigen wereldje.
Ik heb veel foto’s gemaakt van het licht dat door de bladeren valt. Een bijzondere wereld die ik graag schilder en teken.

De aardappel

In dit project wisselden kunstenaars een jaar lang elke maand werk uit met iemand van een andere discipline. Elk werk moest een relatie hebben met de aardappel en was een reactie op wat je partner de vorige maand had gemaakt. Mijn partner in het aardappelproject was schrijver Mathijs Deen. Hij reageerde met een tekst op mijn werk en vice versa.
De teksten en beelden heb ik als leporello (zigzag gevouwen) in een kistje opgeborgen met de titel Op Reis. Het kistje zelf heb ik ook vormgegeven met als inspiratiebron de aardappel.

Dit project startte in oktober 2007, kort nadat de Verenigde Naties 2008 hadden aangekondigd als internationaal jaar van de aardappel.
In de zomer van 2008 zijn alle werken van het project tentoongesteld tijdens de Bildtse Aardappelweken in Sint Annaparochie. Daarna volgde een expositie in het Natuurmuseum in Leeuwarden.

Visfragmenten

De fossielen die ik zag in Teylers Museum in Haarlem boden inspiratie voor deze tekeningen.

Insecten

Insecten zijn bijzonder. Gaan hun eigen weg. Laten zien wie ze zijn door hun manier van vliegen, hun kleuren, vleugels en geluiden.
Gebruikmakend van de technieken die Eric Carle gebruikt bij  o.a. Rupsjenooitgenoeg  (mooie, geschilderde vellen als basis voor scheur- en plakwerk) heb ik ze weergegeven. Zo’n mooie wereld.

Kunstproject met scholieren

Voor 200 tweedeklassers van een scholengemeenschap heb ik samen met Antje Kazemier een kunstproject georganiseerd.
Uitgangspunt: een kunstenaar of stroming uit de kunstgeschiedenis. Doeken van 230 x 120 cm waren het resultaat. Inspiratiebronnen waren onder meer het werk van H.W. Werkman en rotstekeningen.